سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز مرده آن است که نامش به نکویی نبرند. 
محمد کاظم آذین یکی از نکونام مردان جنبش استقلال خواهانه و عدالت پژوهانۀ ایران بود که پس از نزدیک به شش دهه تلاش خستگی ناپذیر در راه متحقق کردن آرمان والای انقلاب ملی و اسلامی کشور دایر بر استقلال ، آزادی ، عدالت اجتماعی و صلح برای ایران و مردمان زحمتکش جهان، در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ چشم از جهان فروبست.
او متولد سی ام آذرماه ۱۳۳۱ در تهران است که از بدو جوانی پا در راه آگاه گری و سازماندهی مبارزات جوانان کشورش گذاشت تا در راه احقاق استقلال ملی، تآمین عدالت و آزادی برای کارگران و زحمتکشان ایران ، علیه استعمار امپریالیسم و استثمار سرمایه داری وابستۀ به آن مبارزه کنند. او بر اثر ممارست و استمرار در کار سازمانگری، از تجربه و مهارت کم نظیری در این کار دشوار و کارساز برخوردار بود. او در عین حال که با اراده و عزمی پولادین حتی در ایام بیماری مهلک و توان فرسای خود در کار دشوار سازمانگری و آگاهی رسانی دمی از پای نمی نشست، انسانی بود با عواطفی سرشار از عشق و روانی به لطافت نسیم بهاری. انسانی صدیق، پاکدل، فداکار، منصف، فروتن ، مهربان و صمیمی که مهرش تا ابد بر دل همرزمانش نشست و آثار وجود گرامی اش در زندگی و رزم آنها جاودانه شد.
کاظم آذین دانش آموختۀ مکتب رزم علیه امپریالیسم جهانی به سرکردگی امپریالیسم آمریکا بود و اوضاع جهان، تضادهای اصلی، توازن قوا و مناسبات بین المللی را در دوره های مختلف پیش و پس از جنگ سرد به خوبی می شناخت. از همین رو نقش انقلاب ایران به رهبری آیت الله خمینی فقید و ادامۀ آن به رهبری آیت الله سید علی خامنه ای شهید را در تغییر تناسب قوا به سود چند جانبه گرایی در جهان، نقشی کلیدی می دانست. او به رهبری داهیانۀ آیت الله خامنه ای در پیشبرد و به پیروزی رساندن نهضت ملی و ضد استکباری ایران ، عمیقاً باور داشت و به او عشق می ورزید. در این باور چنان ثابت قدم و از چنان شجاعت اخلاقی و خلوص انقلابی برخوردار بود که در زمانۀ رویگردانی بسیاری از روشنفکران و نیروهای سیاسی چپ و مارکسیست – لنینیست سابق از انقلاب و رهبران آن، همه جا و در هر موقعیتی از تدابیر استراتژیک آیت الله خامنه ای در مبارزه با امپریالیسم و صهیونیسم قاطعانه و با صراحت دفاع میکرد. او در این مهم نه از انزوای سیاسی در میان “چپ قطب نما گم کرده” هراس داشت و نه از اتهام ها و تهدیدها و نامردمی ها. از این رو نقش او در سازماندهی و پیشبرد مبارزات “جمعی از هواداران اتحاد چپ ضد امپریالیست ایران”، در تاریخ مبارزات میهنی مردم ایران علیه امپریالیسم و صهیونیسم و وابستگان داخلی آنها بی بدیل و درخشان، به جا خواهد ماند .
کاظم آذین در کسوت یک سوسیالیست مؤمن در تحلیلهای خود از روش علمی تحلیل طبقاتی بهره می جست و آرایش طبقاتی در ایران را خوب می شناخت. به همین دلیل آنچه در جلسات “جمعی از هواداران اتحاد چپ ضدامپریالیست ایران” ارائه می داد، همواره قابل اتکا بود و راهکارهای مطروحه از جانب او در غلبه بر مشکلات داخلی با تآیید اکثریت همفکرانش روبرو می شد.
کاظم آذین تنها در زندگی شخصی مرد انصاف و مروت نبود. او در ارزیابی از نقاط قوت و ضعف دوست و دشمن نیز جانب عدل و انصاف را نگه می داشت و از این رو کلامش اعتماد آفرین بود و تا عمق جان رفقایش نفوذ می کرد . او با تواضع و فروتنی بی مثال خود، نه تنها آموزگار فراموش ناشدنی یاران هم مرام خود بود، بلکه در میان مسلمانان عدالتخواه و استقلال طلب کشور نیز از آوازه ای خوش برخوردار بود. او به تقویت همه جانبۀ جبهه مقاومت از راه اتحادهای گسترده میان مبارزان چپ سوسیالیست با این نحله از مسلمانان کشور باور داشت و خود در راه تحقق آن به جان می کوشید.
دامنۀ این تلاش محدود به مرزهای جغرافیایی نبود و از زمان اقامت او در ایالات متحدۀ آمریکا نیز ادامه داشت. از جمله؛ پس از ترور دانشمندان هسته ای ایران، در ایجاد “کمپین همبستگی با ایران” در مهرماه ۱۳۸۹ و سازماندهی فعالیت های این کارزار از میان ایرانیان مقیم آمریکا نقش مرکزی داشت. برگزاری تظاهرات در دهها شهر ایالات متحده در اعتراض به این ترورها از جملۀ این فعالیتها بود. او چنان به امر مقاومت و مبارزه علیه امپریالیسم و صهیونیسم پایبند بود که حتی در روزهای سخت بیماری در سازماندهی مبارزات خارج از کشور در نیویورک علیه تجاوزات آمریکا و اسرائیل به خاک کشورمان و همچنین علیه نسل کشی در سرزمین های اشغالی توسط صهیونیست ها دمی آرام نمی گرفت. همچنین پس از تجاوزات اخیر آمریکا به خاک کشورمان، حتی پس از بستری شدن و سپری کردن عمل های جراحی سنگین ، از روی تخت بیمارستان رابطۀ تلفنی با هم رزمانش را قطع نمی کرد تا از آخرین خبرها مطلع شود، آخرین نظرات را بشنود و آرزوها و راهکارهای خود در دفاع از کشور را به اطلاع برساند. می توان گفت که تمام هم و غم او سرنوشت ایران بود و آرزوئی جز پیروزی کشورش نداشت. او عاشق وطن و هم وطن هایش بود. زندگی اش در سعادت دیگران و در صدر آنها مردم زحمتکش میهن انقلابی اش خلاصه میشد. آرزوی بودن در خاک وطن و در کنار مردم به پاخاستۀ ایران علیه جنگ افروزان را داشت. از خبر پیروزی های غرور آمیز کشورش در جنگ های تحمیلی امپریالیسم و صهیونیسم، از شادی لبریز می شد و درد جسمی و سرنوشت شخصی اش را پاک فراموش می کرد.
او صلح دوست بود ، اما تأمین آن را در گرو مقاومت ملی، بسط اتحادها، تقویت انسجام ملی و دفاع مشترک آحاد مردم ایران از تمامیت سرزمینی ایران می دانست. با تسلیم طلبی هیچگونه الفتی نداشت و با تمام قوا علیه اولیگارش های ایران و کارگزاران آنها که ارکان تسلیم طلبی در ایران را تشکیل می دهند، مبارزه می کرد. چنین اندیشه ای او را بیش از همیشه به رهبری آیتالله سید علی خامنهای امیدوار و علاقمند میکرد. پس از شهادت این رهبر بزرگ به دست تروریست های آمریکایی ، هرگز امید خود را از دست نداد و با انتخاب آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه ای به رهبری جدید انقلاب، نفس راحتی کشید و به آینده ایران امیدوارتر از همیشه شد.
کاظم آذین در حالی ما را ترک کرد که ایران به همت نیروهای نظامی جانباز ایران میرود تا امر مقدس مقاومت و دفاع در برابر دشمنان مهاجم را به سر منزل مقصود برساند. ما ضایعۀ از دست دادن این انقلابی خستگی ناپذیر را به همۀ هم رزمان و اعضای محترم خانوادۀ او تسلیت می گوئیم.
با درود به یاد ماندگار رفیق گرانقدرمان محمد کاظم آذین، راه او را ادامه خواهیم داد و بر وصایای او برای تحکیم استقلال ملی با تکیه بر اتحاد و انسجام ملی ، تقویت نیروی مدافعان جانفدای ایران و تآمین عدالت و آزادی برای زحمتکشان، با رزمی بی امان و متحد، عمل خواهیم کرد.
یاد عزیزش مانا و گرامی خواهد بود.