سیل‌زدگی غزه؛ فاجعه‌ای طراحی‌شده با همدستی غربِ بی‌اراده

فلسطینیان آواره در شهر غزه می‌کوشند آب جمع‌شده در بیرون چادرهای سیل‌زدۀ خود را تخلیه کنند؛ ۷ نوامبر ۲۰۲۶. عکس: عمر القطاع، خبرگزاری فرانسه.

نویسنده: دیوید هیرست ــ 

اسرائیل و حامیانش بی‌دلیل نیست که آسوده‌خاطر به کار خود ادامه می‌دهند؛ هنوز راه درازی مانده است تا واقعاً در برابر اعمالشان پاسخ‌گو شوند.

این روزها، جنایتکار جنگی بودن چه کار پُررونقی است! می‌توانی طلای غارت‌شده‌ات را در دبی بفروشی و پولش را همان‌جا در بانک بگذاری، بی‌آن‌که کسی چیزی بپرسد. می‌توانی برای خرید کریسمس به خیابان آکسفورد بروی یا تماشای نمایشی موزیکال در وست‌اِند لندن را در برنامه بگذاری. پلیس لندن هم مزاحمت نخواهد شد.

یک جنگ که تمام شود، جنگ دیگری از راه می‌رسد. خودت را فروشنده‌ای دوره‌گرد بدان: از یمن به سودان و حالا به تیگرای؛ خدماتت همیشه مشتری خواهد داشت. حتی می‌توانی در «هیأت صلح» دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، شغلی نان‌وآب‌دار پیدا کنی و برنامه‌های خبری نیز برای مصاحبه با تو صف خواهند کشید. از یک چیز مطمئن باش: هرگز به دست عدالت سپرده نخواهی شد. محاکمات نورنبرگ و لاهه دیگر به قرن گذشته تعلق دارند!

پس اجازه بدهید در میان این بهمن گمانه‌زنی‌های تب‌آلود که گویا ترامپ و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در آستانۀ بیرون‌رانده‌شدن از کاخ سفید و بیت آگیون، اقامتگاه نخست‌وزیر اسرائیل، هستند، تنها یک پرسش مطرح کنم: چه چیزی تغییر کرده است؟

پاسخ را از چادری آب‌گرفته در غزه آغاز کنیم.

نهله المجذوب، ۴۸ ساله، هنوز زخمی بر تن دارد که ترکش‌های موشک با متلاشی‌کردن روده‌هایش بر جای گذاشته‌اند. درد لحظه‌ای رهایش نمی‌کند و سرما آن را شدیدتر کرده است. چادرش نیز در توفان‌های اخیر از بین رفته است. او به میدل‌ایست‌آی می‌گوید برای تهیۀ داروهایش به هفته‌ای ۱۷۰ شِکِل، معادل ۵۳ دلار، نیاز دارد. دختر هفت‌ساله‌اش نیز به دیابت مبتلاست.

او می‌گوید: «وقتی بیدار شدم، سراپا خیس بودم. به بچه‌هایم نگاه کردم؛ آن‌ها هم خیس بودند و آب دورشان را گرفته بود. درمانده گریه می‌کردیم؛ نمی‌دانستیم چه کنیم و چطور از آن‌ها محافظت کنیم.» سرانجام، باد چادرش را به‌کلی با خود برد.

او می‌گوید: «دلم می‌گیرد که حالا بزرگ‌ترین رؤیای خانواده‌ام فقط داشتن چادری محکم است؛ چادری که در برابر باران شدید دوام بیاورد و ما را از سرما حفظ کند.»

«به ما رحم کنید»

یا منصور السکنی، ۳۳ ساله، را در نظر بگیرید که همراه همسر و چهار فرزندش، در سرپناهی دست‌ساز بر بام ساختمانی در محلۀ التفاح شهر غزه زندگی می‌کند.

السکنی تازه دو بشکۀ آب فروخته بود تا پوشش‌های تازه‌ای برای سرپناه بخرد و خانواده‌اش را از باران در امان نگه دارد. اما به میدل‌ایست‌آی می‌گوید: «فایده‌ای نداشت. دیشب دوباره باران همه‌جا را آب گرفت.»

پیش از جنگ روزنامه می‌فروخت. حالا زندگی‌اش به غذایی وابسته است که آشپزخانۀ جمعی توزیع می‌کند. حتی توان خرید عینکی را که دخترش نیاز دارد، ندارد. می‌گوید دوستی ۲۰۰ شِکِل، معادل ۶۳ دلار، به او داده بود تا عینک بخرد، اما ناچار شد پول را صرف خرید چوب برای محکم‌کردن سرپناه کند.

السکنی می‌گوید: «ما مردم فقیری در غزه‌ایم. می‌خواهیم زنده بمانیم. نمی‌خواهیم زیر بمباران یا از سرما بمیریم. دیگر بس است. به ما رحم کنید.»

آنچه این بار جان فلسطینیان غزه را می‌گیرد، آن‌گونه که اکنون می‌کوشند سیلاب را جلوه دهند، بلایی آسمانی نیست. این مرگ‌ها حاصل طراحی‌اند؛ با دقت برایشان برنامه ریخته‌اند.

این‌ها چند قربانی پراکندۀ بدی آب‌وهوا نیستند. بر اساس داده‌های سازمان ملل، حدود ۶۵ درصد جمعیت غزه، یعنی نزدیک به یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر، در چنین شرایطی زندگی می‌کنند.

اما رحم نیز کالایی کمیاب شده است.

آنچه این بار جان فلسطینیان غزه را می‌گیرد، آن‌گونه که اکنون می‌کوشند سیلاب را جلوه دهند، بلایی آسمانی نیست. این مرگ‌ها حاصل طراحی‌اند؛ با دقت برایشان برنامه ریخته‌اند.

اسرائیل در دسامبر گذشته، فعالیت ۳۷ سازمان غیردولتی بین‌المللی، از جمله شورای پناهندگان نروژ، پزشکان بدون مرز و آکسفام را در غزه و کرانۀ باختری اشغالی ممنوع کرد. هرچند اجرای این ممنوعیت با حکم موقت قضایی متوقف شد، اسرائیل همچنان مانع ورود اقلام امدادی و کارکنان بین‌المللی این نهادها به غزه می‌شود.

این محدودیت، در کنار ممنوعیت فعالیت آنروا، آژانس امدادرسانی سازمان ملل به آوارگان فلسطینی، سبب شده است بیشتر کمک‌های مربوط به سرپناه، از مسیرهای دوجانبه و از طریق کمیته‌های تحت ادارۀ دولت‌های مصر، قطر، امارات و عربستان سعودی وارد شود.

شورای پناهندگان نروژ ماه گذشته گزارش داد که مقام‌های اسرائیلی تنها به ۱۵ کامیون حامل اقلامی که «دارای کاربرد دوگانه» می‌خوانند، اجازه می‌دهند هفته‌ای یک‌بار وارد غزه شوند.

شاینا لو، مشاور ارتباطات این شورا در فلسطین، به میدل‌ایست‌آی گفت: «ذخایر سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی در داخل غزه به‌شدت کاهش یافته است.»

او افزود: «این بخشی از نقشۀ اسرائیل برای بیرون‌راندن ماست؛ این‌که نگذارد کمک‌هایی را وارد کنیم که برای پاسخ‌گویی به نیاز مردم ضروری است. در نتیجه، به نظر می‌رسد این کمیته‌ها هستند که می‌توانند کمک بیشتری وارد کنند.»

رنجی که عامدانه تحمیل می‌شود

سیاست اسرائیل، که همۀ احزاب صهیونیستی آن به‌جز یکی از آن حمایت می‌کنند، این است که شرایط غزه را تا حد ممکن غیرقابل زندگی کند تا مردم فلسطین را به ترک آن وادارد.

جلوگیری از ورود کمک در میان توفان‌های شدید، تازه‌ترین سلاح این زرادخانه است؛ و هرچه رنج بیشتری تحمیل کنند، لبخند بر چهرۀ اکثریت عظیم صهیونیست‌های اسرائیل پهن‌تر می‌شود.

دلایل نارضایتی اسرائیلی‌ها از نتانیاهو فهرستی بلند دارد، اما وضعیت غزه در این فهرست جایی ندارد. رنج‌دادن بی‌دلیل فلسطینیان، یکی از معدود موضوعاتی است که گروه‌های پرستیز اسرائیل را متحد می‌کند. افزون بر این، حالا دیگر همگی می‌دانند که می‌توانند چنین کنند و از مجازات در امان بمانند.

رامز الاکبروف، هماهنگ‌کنندۀ امور بشردوستانۀ سازمان ملل در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، این هفته گفت ۱۵۰ هزار چادر در کامیون‌های امدادی پشت مرزهای غزه متوقف مانده‌اند؛ در حالی که ذخایر اقلام ضروری سرپناه و لوازم زمستانی در داخل این باریکه تمام شده است.

اسرائیل تا زمانی که حماس خلع سلاح نشود، اجازه ورود کمک نمی‌دهد. «هیأت صلح» با انتشار تذکری سربسته، اندکی توجه برانگیخت؛ اما تمام ماجرا همین است. هیچ کاری نمی‌کند.

سیاستی که دست اسرائیل را برای جلوگیری از ورود چادر، اقلام پزشکی و کمک‌های امدادی به غزه باز می‌گذارد، تا بالاترین سطوح قدرت، از جمله چاک شومر، امتداد دارد؛ کسی که اکنون برای حفظ جایگاهش در رهبری دموکرات‌های سنا می‌جنگد.

شومر حاضر نیست آنچه در غزه می‌گذرد، نسل‌کشی بنامد. او سال گذشته به نیویورک‌تایمز گفت: «انتقاد از اسرائیل و شیوۀ ادارۀ جنگ، یهودستیزی نیست. اما کم‌کم به آن نزدیک می‌شود… و بسیاری از شعارهایی که مردم به کار می‌برند، یا یهودستیزانه‌اند یا به یهودستیزی می‌لغزند.»

او ادامه داد: «آنچه بیش از همه آزارم می‌دهد، واژۀ نسل‌کشی است. نسل‌کشی یعنی کشوری یا گروهی تلاش کند یک نژاد کامل، یک ملت کامل را نابود کند. پس اگر اسرائیل بدون آن‌که تحریک شده باشد، صرفاً به غزه حمله می‌کرد و بی‌هدف به فلسطینی‌ها، به مردم غزه، شلیک می‌کرد، آن نسل‌کشی بود. اما چنین اتفاقی نیفتاد. در واقع، برعکس آن رخ داد. و حماس بسیار بیشتر از اسرائیل به نسل‌کشی نزدیک است.»

ظاهراً شومر حقوق بین‌الملل را نمی‌شناسد. او نظر پژوهشگران هولوکاست را نادیده می‌گیرد.

با این همه، آسوده‌خاطر به راه خود ادامه می‌دهد و کنارزدنش نیز دشوار خواهد بود؛ حتی حالا که موج تازه‌ای از دموکرات‌ها با رأیی انتخاب شده‌اند که به معنای رد کامل همان سیاستی است که او همچنان از آن حمایت می‌کند.

حزب جنگ

انتخابات میان‌دوره‌ای فقط داوری مردم دربارۀ جنگ‌های خارجی واشنگتن نبود؛ داوری دربارۀ حزب جنگ آن نیز بود.

این حزب جنگ، مرز جمهوری‌خواه و دموکرات نمی‌شناسد و همۀ طیف‌های سیاسی را در بر می‌گیرد. در عین حال، مجموعه‌ای واقعی از سیاست‌مداران هر دو حزب است که فعالانه از هفت جنگی حمایت کردند که کشورشان پس از یازدهم سپتامبر در خاورمیانه و آسیای مرکزی به راه انداخته است.

چرا امثال شومر گمان نکنند که می‌توانند در برابر فشارها دوام بیاورند؟ همۀ اطرافیانشان همین کار را می‌کنند.

برای آن‌که از دیدن فروریختن چادرها در توفان‌های سخت دلگرم شوی، لازم نیست خودت انگشت بر ماشۀ تفنگ تک‌تیرانداز گذاشته باشی یا پهپادهایی را هدایت کرده باشی که در مراکز توزیع کمک غزه هزاران نفر را کشتند و شمار بیشتری را زخمی کردند.

کسب‌وکار «گروه مشاورۀ بوستون» همچنان پُررونق است؛ شرکتی که نتانیاهو و جیمز پرنل، رئیس دفتر اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا، از کارکنان پیشین آن بوده‌اند.

این شرکت مشاوره‌ای مستقر در بوستون، در راه‌اندازی «بنیاد بشردوستانۀ غزه» نقش داشت؛ بنیادی که چهار مرکز توزیع کمک را اداره می‌کرد و در آن‌ها، فلسطینیانی که برای گرفتن غذا آمده بودند، عمداً به دست سربازان اسرائیلی یا نیروهای امنیتی آمریکاییِ استخدام‌شده از سوی بنیاد هدف گلوله قرار می‌گرفتند.

فایننشال تایمز سال گذشته گزارش داد که گروه مشاورۀ بوستون بابت همکاری با این بنیاد در طرحی با نام رمزی «آرورا»، بیش از چهار میلیون دلار دریافت کرده است؛ طرحی که اعضای ارشد شرکت در آن مشارکت داشتند.

دو ماه پس از آن‌که ترامپ چشم‌انداز خود را برای «غزۀ ترامپ» منتشر کرد ــ چشم‌اندازی که در آن، باریکۀ غزه از ساکنانش خالی و به «ریویرای خاورمیانه» تبدیل می‌شد ــ گروه مشاورۀ بوستون هزینۀ «جابه‌جایی» صدها هزار نفر از مردم غزه را محاسبه و مدل‌سازی کرد.

پس چندان تعجب‌آور نیست که برنهام ــ که بابت سیاست حزب کارگر در قبال غزه در دوران سلفش، کی‌یر استارمر، عذرخواهی کرده بود ــ اکنون برای تدوین برنامۀ پایان‌دادن به نئولیبرالیسم در بریتانیا به همین شرکت روی آورده است. رئیس دفتر او، پرنل، پس از کناره‌گیری از نمایندگی پارلمان در سال ۲۰۱۰، مشاور گروه مشاورۀ بوستون شده بود.

زک پولانسکی، رهبر حزب سبز، با کنایه پرسید: «راستی، این قرارداد را چطور گرفته‌اند؟»

شبکۀ نیرومند نفوذ

در همین حال، اد میلیبند، وزیر خارجۀ بریتانیا، کارنامۀ نویدبخشی را به‌عنوان چهره‌ای تأثیرگذار در اینستاگرام آغاز کرده است. اما تمام نقش او به همین محدود می‌شود. اجرای تحریم‌هایی که علیه اسرائیل اعلام کرده، ممکن است تا نُه ماه طول بکشد؛ اما واکنش اسرائیل فوری بود.

اسرائیل کنسول بریتانیا و ۱۹ دیپلمات دیگر را اخراج کرد و جایگاه کنسولگری در بیت‌المقدس شرقی اشغالی را به یک دفتر نمایندگی تنزل داد؛ ترتیبی که جاناتان پاول، مشاور امنیت ملی بریتانیا، بر سر آن مذاکره کرد.

قاعدتاً باید تصور کرد که این توافق برای پاول تحقیرآمیز بوده است؛ اما از سوی دیگر، این هم تنها یک فرض است. این روزها دیگر نمی‌توان مطمئن بود که اعضای دولت بریتانیا در جانب چه کسی ایستاده‌اند.

ظاهراً میلیبند با مقاومت شدید «سر همفری اپلبی»های خیابان چارلز نیز روبه‌روست؛ همان دیوان‌سالاران که مصمم‌اند سیاست حمایت از اسرائیل را زنده نگه دارند.

و چنین است که دولت بریتانیا قراردادهایی دولتی به ارزش ۱۰٫۷ میلیون پوند، معادل ۱۴٫۴ میلیون دلار، به شرکت‌های مرتبط با شهرک‌های غیرقانونی اسرائیلی در کرانۀ باختری اشغالی واگذار کرده است؛ آن هم پس از اعلام سیاست تازۀ تحریم همۀ شرکت‌هایی که به سرزمین‌های اشغال‌شدۀ غیرقانونی خدمات ارائه می‌کنند.

طراحان و برنامه‌ریزان این نسل‌کشی می‌دانند هرکس فعالانه برای متوقف‌کردن کشتار تلاش نکند، در عمل به ادامۀ آن یاری می‌رساند.

و می‌دانید چیست؟ به گمان من، بی‌دلیل نیست که اسرائیل و پشتیبانانش آسوده‌خاطر به کار خود ادامه می‌دهند؛ هنوز خیلی مانده است تا واقعاً عذرشان را بخواهند و از عرصۀ قدرت و نفوذ کنارشان بگذارند.

آن‌ها همچنان شبکۀ نیرومندی از نفوذ سیاسی را در واشنگتن، لندن و همۀ پایتخت‌های اروپایی اداره می‌کنند. از تحریم یا قوانین ممنوعیت فروش سلاح به اسرائیل هراسی ندارند؛ زیرا شرکت‌های تسلیحاتی‌شان در تار و پود مجتمع‌های نظامی ــ صنعتی این کشورها تنیده شده‌اند.

فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، این ماه گفت: «ما استوار در کنار اسرائیل ایستاده‌ایم تا اطمینان یابیم کشوری وجود دارد، دولتی که در آن یهودیان اقلیتی آسیب‌پذیر نباشند و اگر بربریت بار دیگر در سرزمین‌هایشان چیره شد، بتوانند در آن پناه بگیرند.»

وقتی صدراعظم آلمان چنین سخنی را دربارۀ دولتی می‌گوید که در آن، فلسطینیان هر روز با بربریت یهودیانی روبه‌رو هستند که به آنان می‌گویند از سرزمینشان بروند، آن هم در حالی که نسل‌کشی وارد چهارمین سال خود می‌شود، تنها اعتماد اسرائیل را به توانایی‌اش برای عبور از این توفان تقویت می‌کند. طراحان و برنامه‌ریزان این نسل‌کشی می‌دانند هرکس فعالانه برای متوقف‌کردن کشتار تلاش نکند، در عمل به ادامۀ آن یاری می‌رساند.

تونی بلر و استارمر در تاریخ به‌عنوان نخست‌وزیرانی ثبت خواهند شد که به‌ترتیب، معمار جنگ عراق و مشوق جنگ غزه بودند؛ جنگ‌هایی که روی‌هم میلیون‌ها کشته بر جای گذاشتند و ضربه‌هایی به منطقه زدند که هنوز بهبود از آن‌ها آغاز نشده است. اسرائیل هر دو را از سرمایه‌های سیاسی خود می‌داند.

برنهام، تنها چند ماه پس از آغاز کار، به‌خوبی در مسیر آن است که سومین نخست‌وزیر حزب کارگر با همین کارکرد باشد. هر نیتی که داشته باشد، رهبری بی‌اراده‌اش دولت او را نیز به اندازۀ دولت‌های پیشین در این نسل‌کشی سهیم خواهد کرد.

برنهام و پرنل سرگرم محاسبۀ مواضع و موازنه‌گری سیاسی‌اند؛ و در غزه، نوزادان از سرما جان می‌دهند.

ــــــــــــــــــــــــــــــ

دیدگاه‌های بیان‌شده در این مقاله متعلق به نویسنده است و لزوماً بازتاب سیاست تحریریۀ میدل‌ایست‌آی نیست.

* دیوید هیرست از بنیان‌گذاران و سردبیر میدل‌ایست‌آی است. او دربارۀ مسائل منطقه می‌نویسد و سخنرانی می‌کند و تحلیلگر امور عربستان سعودی است. هیرست پیش‌تر سرمقاله‌نویس سیاست خارجی گاردین و خبرنگار این روزنامه در روسیه، اروپا و بلفاست بود. او پیش از پیوستن به گاردین، خبرنگار حوزۀ آموزش روزنامۀ اسکاتسمن بود.

منبع: میدل‌ایست‌آی، ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶

https://www.middleeasteye.net/opinion/gaza-flooding-catastrophe-design-and-spineless-west-complicit

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *